หมายเหตุ บทความนี้ผู้เขียน ได้เขียนให้กับนิตยสาร Digital Living ฉบับเดือนกรกฎาคม 2550
ผู้เขียนใช้เวลาอยู่นานว่าจะเริ่มต้นเขียนเรื่องเกี่ยวกับ “ปรากฏการณ์ทวิตเตอร์” อย่างไรดี? เพราะสำหรับเขียนที่ขอเรียกตัวเองว่าสื่อมวลชนตระหนักดีว่า “ทวิตเตอร์ (Twitter) มันสามารถเปลี่ยนรูปแบบของการสื่อสารผ่านระบบดิจิตอลไปอย่างสิ้นเชิง อีกทั้งมันยังมีพลังอย่างสาหัสที่พร้อมจะบดบังรัศมีของ “สื่อ” หลาย ๆ ตัวไปพร้อมๆ กัน แต่ในอีกมุมนึง คุณสมบัติและรูปแบบการใช้งานของทวิตเตอร์เอง ก็กำลังกลายเป็น “มลพิษข้อมูลมขยะ” ชิ้นโตที่ส่อเค้ารุนแรงเสียยิ่งกว่าภาวะโลกร้อนเสียอีก
Digital Zone ฉบับนี้ขอเจาะลึกกับ “ทวิตเตอร์” ถึงต้นกำเนิด, วิธีการประยุกต์ใช้งานทวิตเตอร์ในหลายรูปแบบและผลกระทบ รวมไปถึงการแนะนำให้รู้จักทวิตเตอร์สายพันธุ์ไทยให้ท่านผู้อ่านได้อัพเดททุกแง่มุมของ “ทวิตเตอร์-กระบอกเสียงดิจิตอลส่วนบุคคล” แบบครบวงจร
จุดเริ่มต้นของทวิตเตอร์
ทวิตเตอร์ถือกำเนิดขึ้นในปี 2006 มีจุดเริ่มต้นมาจากกลุ่มคนเพียง 10 คนในซาน ฟรานซิสโก ที่เรียกตัวเองว่า Obvious Corp มีวัตถุประสงค์ที่ต้องการให้คนทุกคนมีสิทธิที่จะบอกถึงการมีตัวตน การมีอยู่และความเคลื่อนไหวของตัวเองให้คนทั้งโลกได้รับรู้ โดยมีแกนนำคือ อีวาน วิลเลียม ผู้ซึ่งก็ต่อเว็บบล็อกชั้นนำของโลกอย่าง Blogger และเป็นผู้สนับสนุนทางการเงินให้กับทวิตเตอร์ด้วย
ทวิตเตอร์ คืออะไร ใช้งานอย่างไร?
ทวิตเตอร์ เป็นเว็บไซต์ www.twitter.com ที่อยู่ในรูปแบบของเครือข่ายทางสังคมแบบออนไลน์ (Online Social Networking) โดยมีวิธีการใช้งานง่าย ๆ ให้สมาชิกทุกคนพร้อมใจกันเข้ามาตอบคำถามเดียวกันที่ว่า “ตอนนี้คุณกำลังทำอะไรอยู่?” ซึ่งช่องทาง (มาตราฐาน) การตอบคำถามนี้ก็ทำได้มากมาย ดังนี้
· ผ่านทางเว็บไซต์ (www.twitter.com)
· ผ่านทาง SMS โดยส่งไปยังหมายเลขที่ระบุไว้ (ใช้ได้เฉพาะในอเมริกาและแคนนาดา)
· ผ่านอินเตอร์เน็ทบนโทรศัพท์มือถือ (http://m.twitter.com)
· ผ่านทางโปรแกรมสนทนาอย่าง Google Talk (twitter@twitter.com)
โดยมีข้อแม้ว่าข้อความที่จะบอกนั้นต้องมีความยาวไม่เกิน 140 ตัวอักษร (รองรับทุกภาษา) ซึ่งการโพสข้อความแบบสั้น ๆ นี้ถูกเรียกว่า Micro-blogging ทุกข้อความที่แต่ละคนโพสไว้จะถูกเก็บไว้ที่หน้าทวิตเตอร์ของตัวเอง (www.twitter.com/yourname) และเราสามารถเพิ่มรายชื่อคนอื่น ๆ ไว้ในหน้านี้ด้วย ทำให้เราเห็นความเคลื่อนไหวของเพื่อน ๆ และข้อความเก่า ๆ ที่ตัวเองโพสได้
ตลอดเวลา และแน่นอนว่าทุกครั้งที่เราโพสข้อความใหม่ เพื่อนที่อยู่ในลิสต์ไม่ว่าจะเป็น follower, friend, favorites ก็จะได้รับข้อความเตือนว่ามีข้อความจากเรา ผ่านช่องทางทั้ง 4 ข้างต้น (โดยขึ้นอยู่กับแต่ละบุคคลจะเลือกรับข้อความผ่านทางช่องทางไหน จะเลือกทั้งหมด หรือจะให้แจ้งเตือนเฉพาะผ่านอี-เมล์ หรือ SMS อย่างใดอย่างหนึ่งก็ได้ ซึ่งก็ฟรีหมดรวมถึง SMS ด้วย)
คงไม่ต้องบอกว่ากระแสความแรงของทวิตเตอร์มีมากขนาดไหน? ต่อวันมีคนทั่วโลกต่างพร้อมใจกันส่งข้อความผ่านทวิตเตอร์ประมาณ 70,000 ข้อความต่อชั่วโมง หรือประมาณวันละ 1.7 ล้านข้อความ!!!
มา Tweet กันเถอะ!
กริยาการส่งข้อความผ่านทวิตเตอร์เรียกว่า ทวีต: tweet ดังนั้นจึงเป็นที่มาของเรื่องที่ถามกันอยู่บ่อย ๆ ว่า “คนมักจะใช้ทวิตเตอร์เพื่อสื่ออะไร?” หรือถ้าจะพูดตามสไตล์สาวกทวิตเตอร์ก็คือ “คนมักจะทวีตเรื่องอะไรกันบ้าง?”
คำตอบตรงนี้แหละที่จะเป็นตัวชี้ขาดว่า ทวิตเตอร์คือ “เครื่องมือสื่อสารทรงพลานุภาพ” หรือจะกลายเป็นเพียง “ข้อมูลขยะมลพิษ” ซึ่งก็ได้คำตอบไปในตัวแล้วว่า มันขึ้นอยู่กับ “คน” ที่ใช้มัน
ก่อนที่จะพูดถึงสารพัดวิธีที่มนุษย์สุดฉลาดจะสื่อสารผ่านทวิตเตอร์ หลายคนรีบตั้งคำถามว่า “แล้วทำไมประชากรไซเบอร์ถึงเห่อกันมาใช้ทวิตเตอร์กันนัก?” คำตอบมีสั้น ๆ และง่ายมาก ๆ นั่นคือ ทวิตเตอร์มันสั้น มันง่าย และมันฟรีนั่นเอง!
กล่าวคือ ทวิตเตอร์ คือ นวัตกรรมของสื่อดิจิตอลที่ทำให้ทุกคน “มีสิทธิ์” ที่จะมี “กระบอกเสียงส่วนตัว” ซึ่งกระบอกเสียงนี้สามารถตะโกนดังขนาดที่ว่าทำให้ “คนทั้งโลก” ได้ยิน “พร้อมกัน” และยังได้รับข้อความ “ตอบกลับได้ในทันที” ซึ่งสิ่งที่พูดนั้นมันเป็น “ข้อความสั้น” ที่ผู้ส่งกลั่นกรองออกมาเพื่อจะสื่อความหมายของตัวเองให้คนอื่นได้รับรู้ และตลอดกระบวนการส่งสาร จาก “ผู้รับสาร>ส่งสาร>ผ่านทวิตเตอร์>ไปยังผู้รับ” ไม่มีค่าใช้จ่ายเลย (แม้จะเป็นการส่งข้อความไปต่างประเทศก็ตาม)
เสียดายที่หน้ากระดาษมีจำกัด ผู้เขียนจึงขอจบปฐมบทของ “ปรากฏการณ์ทวิตเตอร์” ไว้เพียงเท่านี้แล้วฉบับหน้าเตรียมติดตามแง่มุมอื่น ๆ ที่มาเจาะลึกกับ “ทวิตเตอร์” สื่อไวรัสสายพันธุ์ใหม่ที่ใครๆ ก็เต็มใจอยากติดกันต่อ
